Künyeli Hasan

Nevzat Üstün’ün Öykü Tadında Bir Develi Şiiri 

“Bir kere düşündü Hasan/İki kere düşündü Hasan/Sonra Develi'nin Künye Köyü’nden kalktı/Kayısı ağaçlarının çiçek açtığı bir günde/Yolun üstüne dikildi 

“Yolun üstünde Hasan/şehre doğru yürüyordu/Saati sordu kendi kendine/Cevap veremedi Hasan
“Meselâ beş olmalıydı saat/Saat beş olunca/Sabahın uyanma vaktiydi/Sabahın uyanma vaktinde/ Yaşama elle tutulur gibiydi 

“Eh dedi Hasan/Demek elimi uzatsam yaşamak/Bizim sarı öküz gibi geliverecek

“Elini uzattı Hasan/Yaşamak biraz öteye gitti/Biraz daha biraz daha/Derken/yaşamak şehre indi 

“Durur muydu ya Hasan/O da şehre girdi/Yaşamak bir şehrin kapısını çaldı/Kapı açıldı/Hasan da kapıyı çaldı/Kapı duvar kesildi 

“Yaşamak yaşamak diye bağırdı Hasan/Yirmisinde bir kadın pencereden baktı/Yaşamak nerde dedi Hasan/Kadın dudağını büktü 

“Bir düşündü Hasan/İki düşündü Hasan/Sonra kalktı kahveye gitti/Akşama kadar kâğıt oynadı/Sabahın uyuma vakti geldi/Ortalık karardı/Ortalık kararınca/Hasan o eve gitti/Yaşamak dedi yavaşça 

“Yaşamak/Sesi açıkta kaldı Hasan'ın/Üşüdü/Hasan sesini aldı boşluktan hohladı ısıttı/Sonra koynuna koydu/Usulca duvara tırmandı/Damın kapısını açtı 

“Üçüncü kat/İkinci kat/Birinci kat derken/Yaşamanın olduğu yere vardı/elini uzattı Hasan/Yaşamak biraz öteye gitti/Biraz daha biraz daha derken/Ayağı bir halıya takıldı/Ondan sonrasını bilmiyor Hasan 

“Vurdular eline kelepçeyi/Candarmalarda insaf ne gezer/Koydular Hasan'ı mapushaneye/Hasan dışarı baktı/Yaşamak duvarın dibindeydi/Elini uzattı Hasan/Yaşamak biraz öteye gitti.

Şaban İba 

Okunma 84

• Yorumlar
• Yorum Yaz
• Önceki Makaleleri